Sun and rain

Było słońce, morze, plaża - beztroski czas wesołych skowronków. Przyszedł deszcz, wiatr, chłód i od razu myśli powędrowały innymi ścieżkami.

Wgryzając się przez trzy godziny w temat polskiej ilustracji dla dzieci dochodzę do wniosku, że w każdym z nas COŚ drzemie. Jedni poświęcają swoją życiową energię, żeby to zdusić i żyć „jak ludzie”, drudzy by to rozbudzić i żyć „po ludzku”.

A ja nie wiem... myślę i myślę i dochodzę do jednego. Każdy z nas  w swoim życiu potrzebuje czegoś PORZĄDNEGO. Przeważnie jest to porządny kop w dupę!

P.S. Miało być o Chorwacji, a  jest srutututu majtki z drutu. Przepraszam, ale jeszcze nie wiem czy się poprawie.

What do you see?

Prosta rzecz. Patrzysz i widzisz. Banał. Ale gdy patrzymy na to samo, nie zawsze widzimy to samo. W pewnym sensie każdy jest indywidualistą. Ma swoją siatkę znaczeń, której nieświadomie używa. Co innego widzi:

- optymista i pesymista;

- ekstrawertyk i introwertyk;

- Włoch, Brazylijczyk, Polak, Marokańczyk, Chorwat, Niemiec, Chińczyk...

- kobieta, mężczyzna;

- muzułmanin, chrześcijanin, buddysta...

- nauczyciel, makler, sprzedawca, kierowca...

- dziecko, młodzież, rodzic, starzec...

- choleryk, flegmatyk, melancholik, sangwinik;

- bogaty i biedny;

- głupi i mądry;

- zakochany i nienawidzący;

- zdrowy i chory;

- człowiek o umyśle ścisłym bądź humanista.

Czasami te różnice są jak beztroski kociak wygrzewający się na schodach. Ot, przejdziesz i już. Czasami są jak czarny kocur, który włazi wprost pod koła roweru - trudno by ktoś nie ucierpiał.

Są ludzie o spojrzeniu miękkim i wyrozumiałym lub twardym i stanowczym. Są ludzie o spojrzeniu rozedrganym emocjami lub stoickim. Są ludzie których oczy dzielą i szeregują lub marzą i fantazjują. Są oczy puste i pełne. Jedne szukają wrogów inne przyjaciół. Jest wzrok chełpiący się lub skromny. Jest ufny lub podejrzliwy...
A Ty co widzisz?
Jeden obraz, wiele spojrzeń.

Master

Boje się o Nim coś napisać, bo jeszcze tak mało wiem. Spotkałam Go dokładnie wtedy kiedy potrzebny był mi ktoś taki. Powiedział tyle ważnych i prostych rzeczy. Pozwolił pozbyć się lęku przed nieznanym. Ukazał siłę pasji. Zafascynował... Choć nie leży u podstaw mojej decyzji o wyjeździe, stał się jej nieodłączną częścią. 

Pierwszą książką Ryszarda Kapuścińskiego przeczytaną przeze mnie, tuż przed wyjazdem były Podróże z Herodotem. Coś mi mówi, że Pan Ryszard miał swojego Herodota, a ja będę mieć "swojego" Kapuścińskiego.

Podróż przecież nie zaczyna się w momencie, 
kiedy ruszamy w drogę, i nie kończy, kiedy dotarliśmy do mety. 
W rzeczywistości zaczyna się dużo wcześniej i praktycznie nie kończy nigdy, 
bo taśma pamięci kręci się w nas dalej, 
mimo że fizycznie dawno już nie ruszamy się z miejsca...
 /R. Kapuściński, Podróże z Herodotem, Znak 2004/

Good choice

Nie samą pracą człowiek żyje zwłaszcza w takim miejscu jak Istria. "Lonely Planet" - jeden z największych przewodników na świecie - zakwalifikował Istrię na drugim miejscu z dziesięciu najbardziej polecanych do zobaczenia regionów na naszej planecie. Przy sporządzaniu klasyfikacji analizowane były liczne badania, opinie i wypowiedzi uzyskanych od korespondentów, autorów przewodników, blogerów i użytkowników internetu. Brane były pod uwagę nie tylko aspekty krajobrazowe, ale również infrastruktura, kuchnia, gościnność oraz niepowtarzalność. Myślę, że Istria to naprawdę dobry wybór...

A good start!

Wszystkie bariery i granice są w naszej głowie. Długo uważałam, że nigdy - no wey - nie nauczę się żadnego innego języka niż polski (z którym też miałam nie małe problemy). Trzymałam się tego stanowiska i nawet dorobiłam sobie do niego filozofię. Stwierdziłam, że skoro wszyscy chcą wyjechać z Polski i po to głównie uczą się języków, ja będę w opozycji. Generalnie mówiło się wyjeżdżamy, a "ostatni gasi światło". Myślałam, zostanie i "nie pozwoli zgasić tego światła". Było to zaciekle Polskie. Los jednak sprawił, że poznałam takich, a nie innych ludzi, znalazłam się w takich, a nie innych sytuacjach. Nikt mnie nie przekonywał, po prostu moja filozofia pewnego dnia runęła jak każda ideologia. Teraz, cóż, nie ma co płakać za straconym czasem. Jestem na oceanie i rozpętała się burza. Jedni mówią do mnie po angielsku inni włosku. Nie rozumiem, więc doprawiają chorwackim lub macedońskim ponieważ - we have many similar words. Faktycznie - Thank you God. Jakoś sobie radzę. Nawet nawiązuje z tego tytułu szczególne więzi z innymi. Pani z muzeum, ucieszyła się z mojej ignorancji językowej i spędziłyśmy trochę czasu szukając takich samych słów po polsku i chorwacku. Zaczęło się od muchy, przeszło przez faunę i florę do nazw miejsc, a na końcu czynności. Teraz gdy się spotkamy, zatrzymujemy się i chwilę rozmawiamy. Rozmawiamy? Chyba tak to można nazwać. Mówimy do siebie w swoich narodowych językach zupełnie nie przejmując się co druga strona faktycznie ma do powiedzenia. Ja mówię coś o pogodzie, ona odpowiada nie wiem co, ja na to zagaduje, że ładnie wygląda.... Już przy pierwszym spotkaniu tłumaczę Anie (Chorwatka, która mówi pięknie po chorwacku, włosku, angielsku i pewnie jeszcze po jakiemuś...), że Ryszard Kapuściński - a very smart man, a reporter - gdy jechał w swoją pierwszą w życiu podróż zagraniczną i to do Indii znał - only Polish. Ana uśmiecha się szeroko i odpowiada: - a good start! 

Powiedz coś...

The first

Chorwacja w pierwszej chwili może rozczarować. Zwłaszcza jeśli wcześniej zobaczymy krystaliczną zieleń, majestat gór oraz zadbane pola i drogi Słowenii. Kto oczekuje wszędzie i o każdej porze widoków wprost z pocztówek i folderów turystycznych będzie zawiedziony. Kto rozważnie podchodzi do sprawy i zna zasady turystycznego marketingu zobaczy nie tylko kurorty i ośrodki turystyczne - zobaczy Chorwację.

Jestem pierwsza na mieszkaniu. Dziś ma dojechać dziewczyna z Macedonii a w ciągu kolejnych dni reszta osób. Razem będzie nas sześcioro. Ponieważ jestem pierwsza wybieram pokój i łóżko. Rozpakowuje się do szafek i szuflad wybranych ze wszystkich możliwych, a co najlepsze przemeblowuje pokój tak jak mi się podoba... Pytają mnie czy się nie boje sama spać te dwie pierwsze noce. Pewnie, że nie! Ja nie będę się bała, ja będę się urządzała...

 Pierwsze śniadanie.

Pierwsze zakupy.

 Pierwsze pocztówki.

Pierwszy spacer po starym mieście:

Panowie siedzą przy małych kawiarnianych stolikach i przez ulice rozmawiają z przyjaciółmi, którzy wybrali bar na przeciwko.

 Kolor iście Chorwacki.

Pierwszy kot...

 drugi, trzeci, czwarty... itd.

 Wąskie uliczki starego miasta.

 Dojrzewające winogrona. 

Znam ten rysunek z uczelnianego podręcznika o komunikacji.

Tematyczne oświetlenie.

Widok z naszego mieszkania:

 z jednej strony boisko sportowe,

a z drugiej stare miasto.

Have a nice trip

Cieszyła mnie perspektywa lotu. Po przygodach z pakowaniem przyszła pora na przygody na lotnisku. Dobry humor dopisywał – nie ważne, że trzeba było wstać po drugiej w nocy. Odprawa mnie bawiła, kontrola osobista cieszyła, prośba abym zdjęła buty rozbawiła. Potem, żeby było jeszcze milej duża kawa i ciacho… Coś zaczęło się burzyć gdy okazało się, że przez mgłę wylecimy godzinę później i nie zdążę na przesiadkę z Wiednia do Ljubljany. Jakoś się nie przejęłam. Zresztą moja współpasażerka w samolocie – poznana dziennikarka wspaniale opowiadała o zawodowych i rodzinnych lotach. Wysiadam z samolotu o godzinie 09.55, czyli dokładnie wtedy kiedy mam odlatywać następnym. Biegnę do wskazanego na bilecie terminalu odlotów B34, może tam też jakiś poślizg. Samolotu już nie ma. W Krakowie powiedziano mi gdzie mam iść aktualizować bilet, ale na lotnisku w Wiedniu nic to pytanej obsłudze nie mówi. Odsyłają mnie znowu do terminalu przylotów. Tam dowiaduje się, że muszę udać  się do terminalu A1. Trzeci raz obchodzę cały budynek są terminale B, C, D, i F ale gdzie jest A. Pytam, odpowiadają pięknie po angielsku: straight, then right, go outside and up the stairs, turn right and go around the bus stop, cross hall, next to the hotel, there, here, down, up, back, go on ... Chodzę, szukam. W końcu dociera do mnie. Dworce, porty i lotniska na całym świecie budowane są według tej samej logiki. Gdybym była na dworcu PKP w Krakowie, nic nie dałoby mi gonienie kolejno po peronach ze złym biletem, albo szaleństwo wśród sklepów w Galerii Krakowskiej. Muszę iść do "budynku głównego dworca", a on pewnie jest osobno. Pytania o drogę nic mi nie dają, bo możliwości dojścia jest kilka i każda osoba każe mi iść inaczej. Pytam więc pierwszej napotkanej osoby z obsługi lotniska: - Is terminal A1 is a separate building? -Yes... Eureka. Teraz do głównego wyjścia. Wychodzę prosto na podświetlaną mapę lotniska - patrzę i już wiem. Po chwili jestem w terminalu A1. Od chwili przylotu minęła już jednak godzina. Podchodzę kolejno do okienek: Madam I'm sorry it's not here, please ask ... Wrrrrrr, zaczynam się złościć. W końcu wiem. Wrócić skąd przyszłam i tam wejść na górę znaleźć punkt sprzedaży biletów Austrian. Wracam mijam kolejny raz Hugo Bosa, wystawy Wiedeńskich Czekoladek, Suweniry, Kawiarnie – hol przylotów, hole odlotów, GDZIE SĄ TE …SCHODY?!!. Gdzie są? Potem stwierdzę, że jest ich na pęczki. Ale dobrze, w końcu jestem przy odpowiednim okienku. Teraz idzie gładko. Zdążyłam wyszlifować sobie zwrot: Excuse me, I need help. My flight from Krakow late. I need to exchange a ticket to Ljubljana. What do…? Mam nowy bilet, jest godz. 12.00 około 14.00 mam wrócić bo wtedy dopiszą mi na bilecie gate. OK teraz trzeba dać znać do biura w Brtoniqia jak się sprawy mają. Na pewno jest tu free internet, ale mój laptop nie działa bez zasilania. Znajduje gniazdko w holu. Ciekawe czy ktoś się nie przyczepi, że się podłączyłam, siedzę na ziemi i bądź co bądź utrudniam przejście. Policja i obsługa chodzi tam i z powrotem. Ja się uśmiecham, oni się uśmiechają, a potem wracamy do swoich zajęć. Gdy po 14 mój bilet jest już uzupełniony zostaje mi jeszcze raz zwiedzić lotnisko, przejść czwartą dziś kontrole osobistą, a w hali odlotów rozłożyć się na wygodnych fotelach i czekać. Lot nad Słowenią jest fantastyczny. Siedzę przy oknie. Widoki rekompensują wszystkie trudności. Zwłaszcza lot nas górami. Popijam Radenska prirodna mineralna voda oraz chrupie hrustljavcki z rozmarinom ufundowane przez Adria Airways. Czekam co będzie dalej. 

 

Zimowe buty nie spodobały się celnikowi, ale wkładając je zaoszczędziłam mnóstwo miejsca w walizce.

Mój bagaż podręczny, był znacznie większy niż pozostałych pasażerów, ale przemiły Pan przy odprawie rzucił okiem i porozumiewawczo się uśmiechną.

 Ciastka musli na Krakowskim lotnisku nie są ani szczególnie smaczne, ani szczególnie tanie.

 Mgła...

Zdenerwowani współpasażerowie. 

 To mój pierwszy lot.

 Zasilanie...

 Żegnaj Vienna International Airport.

 Życie jest piękne...

 a latanie bezpieczne.

107,25 Kcal.